در بلندترین نقطه در هیمالیا

آنجا که کولاک بادها،

گاومیش‌ها را چون بادکنک به هوا می‌برند،

چادری علم خواهم کرد

با پایه‌های محکم‌تر از پایه‌های اهرام ثلاثه !

دو رنگ !

زردُ بنفش !

نه زرد طلا وُ نه زردچوبه ،

زردی خورشیدی از منظو‌مه‌های دور ِ دور،

در نقطه‌یی کور !

نه هابِل خواهدش دید

و نه نوادگان ریزُ درشتش !

و بنفش…

بنفش ِ غروب ستاره‌های در چرخشی خاص !

آن‌گاه

خوشگل‌ترین پاپ را خواهم گفت ،

برای نکاح ِ تو بیاید !

به شرطی که اعظم باشد !

پاپی بی اعتیاد ،

نه به خواب ،

نه به بیداری !

با شولایی آسمانی ،

که به اخم ِ نفرینش

دیوانه شوند همه رایانه‌ها !

پاپی شبیه مسیح

با شکن ِ گیسوان ُ نفرین لبخندش !

انگشت ناز به گونه

و بازی ِ روسری‌ات در کولاک !

ببیند یا نبیند ،

باید تجدید نظر کند شکسپیر

در شخصیت کلئوپازا…

و من دست بر کمر

با شمشیر مرصع ِ آویزان

دروغی دیگر را ،

به میلیون‌ها دروغ ِ پیران دیگر وقایع اضافه می‌کنم !

جغدی روی كنگره های قدیمی دنیا نشسته بود. زندگی را تماشا میكرد. رفتن و ردپای آن را. و آدمهایی را می دید كه به سنگ و ستون، به در و دیوار دل می بندند. جغد اما می دانست كه سنگ ها ترك می خورند، ستون ها فرو می ریزند، درها می شكنند و دیوارها خراب می شوند.

او بارها و بارها تاجهای شكسته، غرورهای تكه پاره شده را لابلای خاكروبه های كاخ دنیا دیده بود. او همیشه آوازهایی درباره دنیا و ناپایداری اش می خواند و فكر می كرد شاید پرده های ضخیم دل آدمها، با این آواز كمی بلرزد.  
روزی كبوتری از آن حوالی رد می شد، آواز جغد را كه شنید، گفت: بهتر است سكوت كنی و آواز نخوانی. آدمها آوازت را دوست ندارند. غمگین شان می كنی. دوستت ندارند. می گویند بدیمنی و بدشگون و جز خبر بد، چیزی نداری.  
قلب جغد پیر شكست و دیگر آواز نخواند.  
سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت:   

آوازخوان كنگره های خاكی من! پس چرا دیگر آواز نمی خوانی؟

دل آسمانم گرفته است. 
جغد گفت: خدایا! آدمهایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند.  
خدا گفت: آوازهای تو بوی دل كندن می دهد و آدمها عاشق دل بستن اند. دل بستن به هر چیز كوچك و هر چیز بزرگ.

تو مرغ تماشا و اندیشه ای! و آن كه می بیند و می اندیشد، به هیچ چیز دل نمی بندد.

دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین كار دنیاست. اما تو بخوان و همیشه بخوان كه آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ. 
جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره های دنیا می خواند

و آنكس كه می فهمد، می داند آواز او پیغام خداست

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت به انتظار امدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی او تمام شد من اغاز شدم و چه سخت است ...
تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن ...

منبع:درخواستی

منبع:درخواستی.كام